MissielevenZaterdag 31 juli vandaag. Zomaar een datum middenin vakantietijd. Dat betekent: de straten stil, veel mensen weg, geen geluid van boeren, burgers en buitenlui. Nederland rust uit.
Nu ik nadenk over mijn “zijlijn” voor Kwadrant merk ik dat in de afgelopen weken 'zij' een hot item was in mijn bestaan. Geen wonder natuurlijk als je in een klooster met franciscanessen verblijft, daar kun je vrouwen verwachten. Maar wat wel heel bijzonder is: ondanks de gemiddeld zeer hoge leeftijd (83 jaar) was er sinds anderhalf jaar niemand gestorven, tot verwondering van de zusters zelf. Wel waren er regelmatig enkelen ziek of naar het ziekenhuis, maar dat liep steeds goed af. Tot in het weekend van 24/25 juli: op zaterdagmorgen stierven twee zusters bijna gelijkertijd en op zondagavond blies ook de derde haar laatste adem uit. Ik begrijp wel dat dit voor mij (en voor ons op de Churchilllaan) ingrijpender nieuws is dan voor de lezers van ons parochieblad, maar toch! De gehele afgelopen week stond dus in het teken van het lange missieleven van enkele vrouwen. De langstlevende had zelfs nog in het Jappenkamp op Borneo gezeten en kon daar nog van vertellen, helder als ze was tot haar laatste ogenblik. Drie heel verschillende religieuzen die een indrukwekkende levensloop afsloten in een stille kamer tussen medezusters die bij hen waakten. In hun uitvaart (die ook helemaal door medezusters werd vormgegeven) herdachten wij hun leven: hun kracht en hun pijn: zoveel wat hen in het leven was overkomen. Wat mij vooral boeide, was de manier waarop zij – in een echte pionierstijd – hun missie inhoud wisten te geven: op Aruba, in Congo, Nederland en op Borneo.
Doe het maar eens na: met nauwelijks enige kennis van de taal of de landsgewoonten, soms zelfs zonder opleiding of vakkennis. Sommigen bleken echte autodidacten, ze leerden al doende… Hun enige bagage was hun geloof in God die hen riep en hun inzet voor medemensen. In de verhalen rondom hun doorleefde bestaan kon je nog voelen hoe zij hun roeping hadden beleefd. De één met grote voortvarendheid en heel bewust, de ander met veel meer twijfels en onzekerheid. Dát onderscheid maakt hen voor mij tot mensen van vlees en bloed. Door de kleding op elkaar lijkend, maar in hun mens-zijn zo verschillend.
In 2013 viert onze congregatie haar eeuwfeest. Ik hoop dat wij dat kunnen vieren met beelden en verhalen over 'de vrouwen van het grote missie-uur'(onder deze titel kwam er al eens een brochure uit). Deze vrouwen zijn gestorven en 'missie' krijgt een nieuwe betekenis. Maar wat blijven zal: de gelovige inzet van jongeren en ouderen, vrouwen en mannen bij wie de wereld niet ophoudt bij hun eigen spiegelbeeld maar die zich geroepen voelen hun leven in dienst te stellen van mensen die aan leven tekort komen. Als zo'n tentoonstelling er komt, hoort u er zeker van. Niet alleen om met nostalgie achterom te kijken maar hopelijk als voedsel voor onze ziel; opdat wij met inspiratie mogen leven – niet alleen als zusters met een religieuze roeping maar evenzeer als gewone mensen die Gods oproep beantwoorden ieder op een eigen, unieke manier!
Met hartelijke groeten,
Zr. Toos Knijff