Vanaf de zij-lijn
Missieleven
Zaterdag 31 juli vandaag. Zomaar een datum middenin vakantietijd. Dat betekent:
de straten stil, veel mensen weg, geen geluid van boeren, burgers en buitenlui.
Nederland rust uit.
Nu ik nadenk over mijn “zijlijn” voor Kwadrant merk ik dat in de afgelopen weken
'zij' een hot item was in mijn bestaan. Geen wonder natuurlijk als je in een
klooster met franciscanessen verblijft, daar kun je vrouwen verwachten. Maar wat
wel heel bijzonder is: ondanks de gemiddeld zeer hoge leeftijd (83 jaar) was er
sinds anderhalf jaar niemand gestorven, tot verwondering van de zusters zelf.
Wel waren er regelmatig enkelen ziek of naar het ziekenhuis, maar dat liep
steeds goed af. Tot in het weekend van 24/25 juli: op zaterdagmorgen stierven
twee zusters bijna gelijkertijd en op zondagavond blies ook de derde haar
laatste adem uit. Ik begrijp wel dat dit voor mij (en voor ons op de
Churchilllaan) ingrijpender nieuws is dan voor de lezers van ons parochieblad,
maar toch! De gehele afgelopen week stond dus in het teken van het lange
missieleven van enkele vrouwen. De langstlevende had zelfs nog in het Jappenkamp
op Borneo gezeten en kon daar nog van vertellen, helder als ze was tot haar
laatste ogenblik. Drie heel verschillende religieuzen die een indrukwekkende
levensloop afsloten in een stille kamer tussen medezusters die bij hen waakten.
In hun uitvaart (die ook helemaal door medezusters werd vormgegeven) herdachten
wij hun leven: hun kracht en hun pijn: zoveel wat hen in het leven was
overkomen. Wat mij vooral boeide, was de manier waarop zij – in een echte
pionierstijd – hun missie inhoud wisten te geven: op Aruba, in Congo, Nederland
en op Borneo.
Doe het maar eens na: met nauwelijks enige kennis van de taal of de
landsgewoonten, soms zelfs zonder opleiding of vakkennis. Sommigen bleken echte
autodidacten, ze leerden al doende… Hun enige bagage was hun geloof in God die
hen riep en hun inzet voor medemensen. In de verhalen rondom hun doorleefde
bestaan kon je nog voelen hoe zij hun roeping hadden beleefd. De één met grote
voortvarendheid en heel bewust, de ander met veel meer twijfels en onzekerheid.
Dát onderscheid maakt hen voor mij tot mensen van vlees en bloed. Door de
kleding op elkaar lijkend, maar in hun mens-zijn zo verschillend.
In 2013 viert onze congregatie haar eeuwfeest. Ik hoop dat wij dat kunnen vieren
met beelden en verhalen over 'de vrouwen van het grote missie-uur'(onder deze
titel kwam er al eens een brochure uit). Deze vrouwen zijn gestorven en 'missie'
krijgt een nieuwe betekenis. Maar wat blijven zal: de gelovige inzet van
jongeren en ouderen, vrouwen en mannen bij wie de wereld niet ophoudt bij hun
eigen spiegelbeeld maar die zich geroepen voelen hun leven in dienst te stellen
van mensen die aan leven tekort komen. Als zo'n tentoonstelling er komt, hoort u
er zeker van. Niet alleen om met nostalgie achterom te kijken maar hopelijk als
voedsel voor onze ziel; opdat wij met inspiratie mogen leven – niet alleen als
zusters met een religieuze roeping maar evenzeer als gewone mensen die Gods
oproep beantwoorden ieder op een eigen, unieke manier!
Met hartelijke groeten,
Zr. Toos Knijff
update:
03-08-2010