Brazilië
Het is toch nauwelijks te geloven: André Kuipers (intussen welbekend) stuurt vanuit de ruimte een verjaardagskaart naar een ziek kind! Stralend kijkt Kuipers onze huiskamers in alsof hij zojuist live bij ons is binnengestapt. Ik probeer hem te volgen maar snap er weinig van. Zijn er onder de lezers van Kwadrant wellicht zulke knappe koppen die dieper op de materie kunnen ingaan? Mij benieuwen: laat maar horen…
Voor deze editie van ons parochieblad verruil ik het ijzer van de spoorrails naar het ijzer van de vleugels van een vliegmachine! Een mens maakt wat mee… Denk nu maar niet dat ik voortaan met een privé-jet van Haarlem naar Asten ga vliegen i.p.v. met tante Spoor. Nee, het zit zo: in Brazilië (Pao de Acucar = suikerbrood), op een zeer hete locatie, leven nog drie oudere zusters van onze congregatie. Eentje van hen is in 2010 negentig jaar geworden en de beide anderen zijn in de tachtig. Altijd hebben ze gezworen in Brazilië te blijven, ook als ze naar de hemel geroepen zouden worden. Bij hoog en laag hielden ze dat vol. Ze hebben altijd gewerkt en geleefd voor de arme bevolking in het Noord Oosten.
Maar nu gaat het daar niet langer. De zuster die nog het meest fit was, voelt dat ze óp is. Echt aan het einde van haar krachten. Ze wil de mensen ginds niet tot last zijn; bovendien heeft ze hier in Brabant nog drie zussen en één broer en daar verlangt ze nu toch meer naar dan ze vroeger dacht. Maar zo’n vliegreis maken in je eentje: ze redt dat niet meer. U voelt het misschien al aankomen; er zal ginds trouwens ook nog veel geregeld moeten worden want of de overige zusters het met z'n tweetjes wel gaan redden, is een grote vraag. De ene is zeer hardhorend en de tweede heeft onlangs een lichte hersenaandoening opgelopen en is nog herstellende. Niet heel verstandig om dan in zo’n heel warm gebied (40oC) te verblijven. We hebben als bestuur dus genoeg omhanden om de grote oversteek nog eens te maken en één, twee, of drie zusters mee terug te brengen naar ons koude kikkerland. Wat zal dat nog een overgang zijn; op velerlei gebied. Als jonge vrouwen zijn ze al uit Nederland vertrokken, daarna wel regelmatig teruggeweest op vakantie, maar dit afscheid voelt natuurlijk heel anders en is ook definitief.
De planning is nu dat we de eerste twaalf dagen van februari onder de hete tropenzon verbranden – terwijl jullie misschien bibberen vanwege een laat ingevallen winter. Wie weet stuur ik jullie een fraaie foto om te bewijzen dat ik grensoverschrijdend bezig ben en evengoed aan jullie denk! Een klein gebedje voor de hele missie is – denk ik – wel op zijn plaats. Want u herinnert zich misschien nog dat ik in 2010 zo lelijk op de Braziliaanse keien ben neergeklapt. Een wonder dat alles in mijn hoofd nog op zijn plek zit. Goed opletten dus deze keer. In ieder geval: u hoort nog van me. Met een Braziliaanse abraço (omhelzing) en hartelijke groeten,