Vakantie

Bijna geruisloos maar daarom niet minder hard kwam het nieuws binnen dat er per 1 januari 2011 ontslag is aangezegd voor bijna alle medewerk(st)ers - stafleden en ondersteunend personeel - van de drie dekenaten Alkmaar, Amsterdam en Haarlem in ons bisdom. Enkelen krijgen een nieuwe baan bij het bisdom. Het ontslag van de anderen is natuurlijk op de eerste plaats triest en verdrietig voor henzelf. Vaak met een gezin achter zich dat hierdoor ook wordt getroffen. Ze hebben de afgelopen jaren keihard gewerkt om de parochies te integreren tot nieuwe levensvatbare regio’s. In verschillende regio’s (onder andere in de regio’s Haarlem-Kust en Haarlem Centrum Oost) is dat proces nog volop gaande. Het is een moeilijke klus en het is een weldaad als iemand op afstand, maar wel met kennis van zaken, hierover meedenkt en de pastores en parochiebesturen daarmee een goede dienst bewijst. Daarnaast hebben zij zich met veel verve ingezet om catechetische, diaconale en pastorale initiatieven te ondersteunen en/of te ontwikkelen. Denk bijvoorbeeld aan de moeilijke klus om jongeren bij de parochie te betrekken. Dat is al moeilijk genoeg met alle ondersteuning. Hoe moet het nu verder? Wat is de toekomst voor activiteiten die het pastoraat voor ouderen een zetje in de rug hebben gegeven? En wie komt ons inspireren met een gedegen theologische bijdrage? Als parochiepastor kom je daar onvoldoende aan toe en je hebt niet altijd de kennis en kunde die de dekenale werk(st)ers inbrachten.
Teruglopende financiën zijn de belangrijkste reden van het bisdom om tot deze maatregel over te gaan. Ik neem aan dat het bisdom op dat vlak een probleem heeft en keuzes moet maken om het tij te keren. Of hadden er ook andere keuzes gemaakt kunnen worden die zulk hard ingrijpen bij de dekenaten hadden kunnen voorkomen? Krijgen de parochies nu meer financiële lucht en kunnen er dan nieuw plannen worden gemaakt? Allemaal vragen die nu niet snel beantwoord kunnen worden maar wel van belang zijn. Het antwoord op die vragen kan het ontslag helaas niet terugdraaien.

Beste dekenale collega’s: heel veel dank voor jullie inspirerende en formidabele inzet die vaak nieuw elan bracht en mij letterlijk 'lucht' gaf. Veel sterkte en moed toegewenst op zoek naar een nieuwe baan en levensbestemming. Wellicht dat jullie schat aan ervaring daarbij een handje helpt. We hopen dat van harte en we zullen jullie missen. Tot ziens!

pastor Alfons Bartholomée

UIT DE OOSTERTOREN 

  Vakantie, voorbij of voorgoed?

De vakantietijd zit er voor de meeste mensen weer op.
Even afstand genomen van het vaste ritme.
Even bevrijd van het heilige moeten.
Even tijd en aandacht voor jezelf, voor elkaar,
voor zoveel waar je anders aan voorbijgaat.

Het gaat niet om het aantal kilometers dat je rijdt.
Je kunt ook thuis vakantie houden.
Het gaat niet om de uiterlijke, ruimtelijke afstand.
Echte vakantie heeft te maken met een innerlijke houding
van afstand nemen, ont-spanning, verwondering, zien met andere ogen,
tijd en aandacht nemen voor elkaar en voor je omgeving.

Dat leerde mij een landbouwer in de Haarlemmermeer,
toen ik daar mijn pastorale werk begon.
Dag en nacht was hij bezig met zijn bedrijf:
Hoe de hoogste opbrengst van zijn land te produceren,
hoe de beste prijs te bedingen,
hoe zijn machines te onderhouden?
Hij was ook lid van het koor.
Daarover moest ik iets met hem regelen.
Ik zocht hem op een zondagmiddag op.

De dag tevoren had hij zijn land nog geploegd.
De vette klei glom je tegemoet met de dalende zon.
Hij stond nu achter zijn huis uit te kijken over zijn land,
op zijn sloffen, zijn handen in zijn zakken.
Ik kwam naast hem staan. Samen keken we uit over zijn land.
Het enige dat hij zei was: “Mooi he?”.

Op deze zondagmiddag keek hij met andere ogen.
Niets over kwaliteit van het product, of over opbrengst per hectare.
Deze man had, naast zijn keiharde inzet op de weekdagen,
de innerlijke ruimte bewaard voor verwondering, dankbaarheid,
oog voor wat goed en mooi is – naast alle economische belangen.
Niet alleen iets voor de vakantieweken,
maar voor ons hele leven, - wens ik ons allen toe.

Met hartelijke groet,

Wim Al

update: 03-08-2010